Welkom op mijn pad
In 2022 startte ik mijn reis als life coach, gevolgd door een opleiding tot relatiecoach in 2023.
In 2024 specialiseerde ik mij als kindercoach met aandacht voor hoogsensitiviteit (HSP), zodat ik kinderen en hun ouders kan begeleiden in het ontdekken van hun talenten en kracht.
Deze opleidingen vormen samen met mijn levenservaring de bedding van waaruit ik werk.
Mijn naam is Serab. Ik ben 48 jaar en gediplomeerde coach voor kinderen en volwassenen.
Mijn pad heeft zich niet alleen gevormd in opleidingen of methodieken, maar vooral ook in het leven zelf.
Vooral de ontmoetingen met mensen en hun unieke processen hebben mijn manier van begeleiden verrijkt.
Mijn reis van projectmanager naar Persoonlijk Coach
Ik heb ruim twintig jaar gewerkt als interim directie ondersteuner/projectmanager bij verschillende bedrijven, vaak op posities hoog in organisaties, met zicht op de hele lijn van boven naar beneden. In die jaren werkte ik met veel verschillende mensen en teams. Ik observeerde, luisterde en keek mee in hun binnenwereld: hoe mensen reageren onder druk, wat ze laten zien, en wat vaak verborgen blijft.
Mijn coachingskills zijn in die jaren organisch gegroeid: door scherp te luisteren, tussen de regels door te voelen en snel te zien waar iemand vastloopt — soms nog vóór diegene dat zelf doorheeft. Ik leerde vertrouwen op mijn waarneming én op wat niet wordt uitgesproken.
Daar werd ook de basis gelegd voor hoe ik vandaag begeleid: aanwezig, afgestemd en met oog voor wat werkelijk speelt, nog voordat het woorden krijgt.
Daarnaast ben ik partner en moeder van drie kinderen. Het moederschap heeft mij van heel dichtbij laten ervaren hoe een mens zich vormt. Hoe uniek ieder kind is. Hoe gevoelig, krachtig en kwetsbaar we allemaal zijn – en hoe belangrijk het is om echt gezien te worden.
Waarom kinderen coachen onderdeel werd van mijn pad
Tijdens mijn werk met volwassenen werd steeds duidelijker hoe vroeg veel patronen ontstaan. In gesprekken, in het lichaam, in reacties onder druk zag ik telkens weer sporen van iets dat al veel langer meeloopt. Niet als verhaal, maar als gevoel. Als spanning, terugtrekking of overaanpassing.
Ik merkte dat ik niet alleen luisterde naar wat iemand vertelde, maar vooral naar wat het lichaam liet zien. Hoe iemand ademde. Waar het stokte. Waar woorden tekortschoten. En steeds vaker voelde ik: als we écht willen begrijpen, moeten we ook kijken naar waar dit ooit begon.
Bij kinderen is die binnenwereld nog open en direct voelbaar. Hun lichaam spreekt helder, zonder filter. Door kinderen te begeleiden, ondersteun ik hen om vroeg te leren voelen wat er in hen gebeurt, en te ervaren dat dit er mag zijn. Zodat spanning niet vast hoeft te zetten, maar kan bewegen.
Zo werd het werken met kinderen geen aparte richting, maar een vanzelfsprekende uitbreiding van mijn pad. Een manier om ontwikkeling te begeleiden daar waar ze ontstaat: in het lichaam, in verbinding, in veiligheid.
Ben jij klaar voor de reis?
Deze mooie ervaringen hebben mijn manier van werken diep gevormd. Ze hebben me geleerd om niet snel te oordelen, om te kijken voorbij gedrag en woorden, en om ruimte te laten voor wat zich in iemand wil ontwikkelen.
Ik luister niet alleen naar woorden, maar ook naar wat daaronder leeft. Wat draag jij mee in je rugzak?